Blog van Rick Jansen, professioneel talentcoach en loopbaancoach. Om je talenten te ontdekken, jezelf te vinden en je loopbaan richting te geven.
maandag 24 juli 2017
Verspild talent (1)
Het was een drama. Iedereen in het stadion en op tv zag het gebeuren. Talentvol voetballertje Nouri van Ajax zakte ineen op het veld. Paniek alom. Verzorgers en artsen erbij. Reanimatie moest eraan te pas komen. Een hartstilstand was de veroorzaker. Een opluchting achteraf dat zijn hart het weer deed. Nu zou hij weer kunnen herstellen. Helaas. Het lijkt erop dat zuurstoftekort een ernstig hersenletselschade heeft veroorzaakt. Iedereen die hem enigszins kende in diepe treurnis. Een talent is verloren gegaan. Een talent is verspild.
Wat is het erg om mee te maken als talentvol persoon dat je door de omstandigheden wordt ingehaald. Vandaag las ik een interview met Robbie de Wit, in onze tijd dè talentvolste speler van de generatie Van Basten en Gullit. Van het gouden team dat de EK 1988 won. Hij zou er ook bij zijn geweest. Ware het niet dat hij na de eerste kwalificatiewedstrijd werd getroffen door een hersenbloeding. Einde carrière, ook al leek het even dat hij, door zijn talent en doorzettingsvermogen, nog terug kon komen. Helaas, een inschattingsfout en slecht reageren van zijn lichaam op een laserexperiment gaven een terugval waardoor hij nooit meer kon voetballen. Stop er maar mee, zeiden zijn leidinggevenden trainer Ronald Spelbos en technisch directeur Johan Cruijff.
Einde verhaal. Einde talent. Verspild talent. Geen hoop op iets nieuws. Waar je altijd goed in was, is je ontnomen.
Verspild talent. Heel soms komt dat doordat het lichaam niet meer meewerkt. Door hartfalen of een hersenbloeding. Maar zoveel vaker wordt verspild talent veroorzaakt door eigen falen. Door allerlei oorzaken die ik hieronder zal bespreken.
Talent niet ontdekt
Verspild talent kan komen doordat het niet wordt ontdekt. Het voetballertje dat het op straat leuk vindt om te voetballen. Anderen vinden hem een geweldig spelertje. Maar zijn ouders zijn onsportief en hebben er geen oog voor. Niemand in de buurt die er oog voor heeft. Geen toevallige scout die voorbij komt. Vaak ook: geen ambitie om iets echt te willen. Talent wordt ook vaak niet ontdekt door onzekerheid. Dichtbij zijn iets betere spelers. Laat mij dan maar gewoon op straat voetballen. En ja, als je dan ook geen mensen om je heen hebt die ambitieus zijn, die je sterk stimuleren, dan blijf je het houden op het leuke spelletje dat niet meer is dan dat.
Ambitieloos
Spelers die wel worden ontdekt, kunnen ook gaan aanmodderen. Komen in een groep waarin veel voetbalhumor is. De humor is er, de ambitie is er niet. Om je heen zijn er voetbalvrienden die het ook leuk vinden om leuke dingen te doen. Je bent jong en je wilt wat en je bent getalenteerd. Nou, dan ga je erop uit. Uit met vrienden met veel alcohol. En talenten, daar zwermen massa's meisjes omheen, zeker als het talent er dan ook nog leuk uitziet. Lang leve de lol, lang leve het plezier. Voetballen, ach joh, het moet leuk blijven. Extra trainen? Nee dat zit er niet in. De training zelf? Vaak te laat vanwege het avondje stappen en alle leuks wat je daar hebt ingenomen en wat je daarna in bed hebt aangetroffen. Discipline? Dat is iets voor oudere mensen. Hee, ik ben het talentje, niet jij trainer! Het spelertje denkt groot van zichzelf. Weet wat hij kan. Maar heeft geen ambitie om verder te komen. Snapt ook niet dat talent verbetert kan worden door er extra aandacht aan te geven. Waarom komen veel spelertjes jong bij profclubs, maar breken ze niet door? Vaak door dit soort oorzaken.
Te weinig focus
Is een speler dan wel doorgebroken, dan kan het hem ontbreken aan focus. Met het grote geld dat hij als doorgebroken talent verdient, weet hij wel raad. Voldoende vrienden en vriendinnen om hem heen. Kom op, het is feest vandaag. We gaan erop los. Training en trainers. Die horen erbij. En die moet je zoveel mogelijk ontwijken. De kantjes eraf lopen. Vaak onbewust, helaas. Zo las ik een interview met Antonio Cassano, die in zijn loopbaan uitkwam voor onder meer AS Roma, AC Milan, Internazionale en Real Madrid.
De Italiaanse aanvaller zal voornamelijk herinnerd worden door zijn reputatie als bad boy. Dat weet de bij vlagen onhandelbare Cassano zelf beter dan wie dan ook.
"Ik hoor al meer dan tien jaar mensen roepen dat ik mijn talent verspild heb. Ze hebben allemaal gelijk. Ik heb mezelf naar de klote geholpen", vertelt Cassano, tegenwoordig actief bij Sampdoria, volgens Voetbal International in een interview met Mediaset.
"Ik ben lui. Ik heb nooit het beste uit mezelf gehaald. Ik ben er pas de laatste paar jaar achter gekomen dat trainers nooit het probleem zijn geweest in mijn carrière. Het probleem dat was ik al die tijd zelf", vervolgt het enfant terrible.
"Als ik onder een strenge coach werkte, gedroeg ik me als een rebel. Als ik onder een zachtaardige coach werkte, liep ik er de kantjes vanaf. Ik heb nooit mijn best gedaan en ben daar te laat achtergekomen.
Om te kunnen doorbreken heb je dus een zekere doelgerichtheid nodig. Niet alleen het aangeboren talent, maar ook de wens om daar iets uit te halen. Een artikel op Sportscience.blog haalt sportpsycholoog K. Anders Ericsson aan, die al meer dan twintig jaar de stelling verdedigt dat "deliberate practice – ofwel intensieve doelgerichte training onder deskundige begeleiding – en niet “natuurlijke aanleg” de bepalende factor is voor excellent presteren. Niemand zal ontkennen dat je keihard moet werken en veel uren moet maken om de top te bereiken, maar dat natuurlijke aanleg geen rol speelt in dit verband, zullen weinig mensen onderschrijven. Zo zijn sporters met bepaalde fysieke kenmerken (lengte, lichaamsbouw, spieren, etc.) bij bepaalde sporten in het voordeel, en zijn bepaalde kwaliteiten (zoals reactiesnelheid) moeilijk trainbaar."
Goede en intensieve begeleiding, gepaard met een spartaanse wil om gefocust het doel te willen halen. We zien het bij topsporters die richting de Olympische Spelen toewerken. Alles laten ze om dat ene doel te bereiken. Hun talent zo te etaleren, dat ze het hoogst haalbare bereiken. Sociale contacten, leuke uitstapjes, mooie vakanties. Alles wordt opzij gezet voor dat ene doel.
Te vroeg gepiekt
Talent kan ook te vroeg worden ontdekt. En tegenwoordig gebeurt het dan al snel dat talent veel te vroeg "uit het nest" wordt gehaald. Ze gaan voor het grote geld. Worden weggekocht door een grote club. Waar ze zichzelf moeten bewijzen. Maar doordat ze nog zo jong zijn, hebben ze nog niet geleerd in de grote wereld te vechten. Ze zijn omringd geweest met mensen die hun talent verafgoodden. Ze zijn in de watten gelegd. En nu moeten ze concurreren met "de grote jongens". Geen idee hoe je dat doet. Geen ruggengraat helaas. Makkelijk bij de pakken neerzitten. Laat het er maar bij zitten. Ze krijgen te weinig speelmomenten. Het briljantje wordt weggegooid. Niemand gebruikt het. En als ze de kans krijgen om aan een mindere club verhuurd te worden, om speeltijd te krijgen en ervaring op te doen, vinden ze zichzelf te groot om bij zo'n clubje te gaan spelen. Uiteindelijk verdwijnen ze via de achterdeur en als ze geluk hebben, komen ze ergens in de subtop toch nog goed terecht. Wie kent Castaignos of Maduro nog?
Psychologische oorzaken
Veel is ook terug te voeren op psychologische oorzaken. De eerder genoemde blog noemt drie andere oorzaken, afkomstig uit een onderzoek onder jeugdvoetballers van Ajax:
- Doelcommitment
"Het gaat erom wat je ècht wilt. Wat heb je ervoor over? Hoeveel wil je er voor laten? In vergelijking met de minder succesvolle voetballers stonden de succesvolle spelers sterker achter hun doelen. Zij hechtten meer belang aan hun doelen en ze hadden er meer voor over om hun doelen te bereiken. Duidelijk kiezen en volledig gaan voor ogenschijnlijk onhaalbare doelen (“de top bereiken”) lijkt dus een essentiële voorwaarde voor succes."
- Oplossingsgerichtheid
"Sporters die uiteindelijk de top bereiken maken vanzelfsprekend de mooie momenten mee die een succesvolle loopbaan kenmerken. Minder of niet zichtbaar zijn de tegenslagen waar sporters onvermijdelijk mee te maken krijgen. Ook succesvolle sporters verliezen belangrijke wedstrijden, belanden wel eens op de reservebank, raken geblesseerd, hebben conflicten met teamgenoten, trainers, vrienden of pers. Cruciaal is hoe ze hiermee omgaan. Een belangrijke stelregel bij problemen is dat je – wanneer mogelijk – het probleem daadwerkelijk aanpakt, en niet vermijdt of door laat sudderen. In vergelijking met de minder succesvolle spelers waren de succesvolle voetballers sterker geneigd om problemen aan te pakken, de oorzaak van het probleem weg te nemen, of het gesprek aan te gaan met betrokkenen wanneer zich een probleem voordeed. Dit kwam hun prestaties ten goede."
- Goede en gezonde steun in de sociale omgeving
"Succes bereik je veelal niet alleen. (Toekomstige) topsporters hebben anderen nodig zoals trainers, coaches, managers, bestuursleden, vertegenwoordigers van de bond, etc., die het proces naar de top initiëren, vormgeven, begeleiden, ondersteunen of faciliteren. Maar ook in de privésfeer is sociale steun onontbeerlijk. Voor jeugdsporters is in dit verband een belangrijke rol weggelegd voor de ouders wiens rol overigens niet onomstreden is. Iedereen kent de verhalen van jeugdsporters die gedrild en onderdrukt werden (of worden) door hun ouders. Velen vielen (mede) daardoor af, weinigen haalden desondanks de top.
Echter, sporters die uiteindelijk de top halen, blijken in de meeste gevallen een goede relatie met hun ouders te onderhouden. In interviews geven velen aan dat ze heel veel hebben te danken aan hun ouders die er altijd waren wanneer nodig, financiële offers brachten, voor vervoer e.d. zorgden, op een positieve manier stimuleerden, en de juiste waarden en normen bijbrachten. Veel onderzoek laat dan ook zien dat ouders voor jeugdsporters een onmisbare bron van sociale steun zijn. Ook de succesvolle jeugdvoetballers van Ajax gaven meer dan hun minder succesvolle generatiegenoten aan dat ze een goede relatie hadden met hun ouders. In het algemeen ervoeren ze meer sociale steun, van hun ouders, maar ook van anderen, zoals familieleden en vrienden."
Conclusie
Het is kortom heel makkelijk om je talent te verspillen. Of je doet er niets mee, omdat je het niet onderkent. Of je veronachtzaamt het, omdat je andere dingen leuker vindt. Of je gaat te snel, waardoor jijzelf de snelheid van je talent niet kunt bijhouden, waardoor je onderuit gaat, moreel of sportief. En dan zijn er nog tal van psychologische factoren die een talent onderuit kunnen halen.
Wat zonde, zeggen we achteraf. Maar gezien het voorgaande is het niet meer dan logisch dat zoveel jong talent verloren gaat.
Wat dit wil zeggen voor ander talent. Daar wil ik in een volgend blog op ingaan.
woensdag 19 juli 2017
Zit jij op de juiste plek?
"Ik zal blij zijn als het vakantie is...". "Nog een paar jaar en dan mag ik met pensioen...". "Thank God, it's Friday... Hoera, het is weekend!"
Bekende uitspraken voor wie werkt. Collega's zien uit naar het weekend, de vakantie of hun pensioen. Weg van het leven van alledag. Weg van het kantoorgezeur. Weg van de baas die van alles van je vraagt. Weg van die vervelende collega's die telkens maar om wissewasjes aan je hoofd zeuren. Weg van de deadlines en verplichtingen waardoor je zo snel in de stress raakt.
Veel van dit soort uitspraken heeft te maken met het feit dat mensen niet hun talenten kunnen inzetten op hun werk. Onlangs is een onderzoek verschenen waaruit bleek dat twee derde van de medewerkers vindt dat hun leidinggevende op de hoogte is van hun ambities en talenten, maar dat slechts iets meer dan de helft (53%) ervaart dat zij ook daadwerkelijk worden ingezet op deze talenten.
Dus dat deel van de medewerkers kan zijn talenten niet inzetten. Het is vreemd dat die medewerkers toch op hun werkplek blijven. Ook al worden er allerlei programma's ingezet om mensen hun talenten te laten ontdekken, toch blijkt dat mensen op de werkplek blijven plakken. Dat heeft demotivering tot gevolg. Want je doet misschien wel zinvol werk, maar werk doen zonder je talenten te gebruiken zorgt ervoor dat de uitdaging al snel uit het werk verdwijnt.
Ja, maar ik heb het geld nodig. Ik moet toch mijn hypotheek betalen en mijn andere vaste lasten? Dus blijf je maar zitten waar je zit, zonder uitdaging in het werk. Dan wordt werk een sleur met veel gezeur. Dan verwordt werk tot kantoorpolitiek. Dan wordt vrije tijd waar je naar uit ziet. En de rest van de 36 tot 40 uur per week? Die zit je wel uit..
Iedereen heeft talent gekregen. Alleen.. hoe weet je welk talent je hebt? En: hoe kun je het inzetten? Ik vind het opvallend dat mensen die ik coach niet versteld staan als we de uitkomsten van de talententest bespreken. Sterker nog, ze vragen mij of dat wel een talent is, want dat is voor hen gewoon. En denken dat iedereen dat wel heeft. Nee dus. Iedereen heeft weer andere talenten. En het zou zo mooi zijn als die op het werk kunnen worden ingezet.
Zet geen mensen-mens op een administratieve functie. Zet geen administrator op een sociale functie. Toch kom ik het tegen. Omdat mensen in de functie "gerold" zijn. Ze zijn er toevallig terecht gekomen. Via een vakantiebaantje of een tijdelijke job. Na hun studie moesten ze gaan werken, vonden niet direct werk in hun studiegebied en vonden dan maar een ander baantje. En dat verdiende lekker. Dus bleef je er maar werken. Tja, en dan trouw je, krijg je kinderen en is het lastig door te solliciteren, want dan kom je weer in tijdelijke contracten terecht, zonder te weten of je ooit een vaste baan krijgt. Dus blijf je maar zitten in het baantje waar je begon en blijft daar werken.
Het vraagt moed om los te komen van je werk en werk te vinden waar je past. Waar je talenten ten volle worden ingezet. Hier en daar hoor je verhalen van mensen die om deze reden een carriereswitch hebben meegemaakt. Maar het gebeurt helaas maar heel weinig.
Zoek je naar zekerheid, of naar een zinvolle invulling van je leven, ook tijdens de werktijd? Het blijven lastige keuzes. Ik zou zeggen: kijk eens om je heen waar je talenten beter ingezet kunnen worden. Zoek een werkplek die matcht met jouw talenten. Vindt de juiste plek.
Bekende uitspraken voor wie werkt. Collega's zien uit naar het weekend, de vakantie of hun pensioen. Weg van het leven van alledag. Weg van het kantoorgezeur. Weg van de baas die van alles van je vraagt. Weg van die vervelende collega's die telkens maar om wissewasjes aan je hoofd zeuren. Weg van de deadlines en verplichtingen waardoor je zo snel in de stress raakt.
Veel van dit soort uitspraken heeft te maken met het feit dat mensen niet hun talenten kunnen inzetten op hun werk. Onlangs is een onderzoek verschenen waaruit bleek dat twee derde van de medewerkers vindt dat hun leidinggevende op de hoogte is van hun ambities en talenten, maar dat slechts iets meer dan de helft (53%) ervaart dat zij ook daadwerkelijk worden ingezet op deze talenten.
Dus dat deel van de medewerkers kan zijn talenten niet inzetten. Het is vreemd dat die medewerkers toch op hun werkplek blijven. Ook al worden er allerlei programma's ingezet om mensen hun talenten te laten ontdekken, toch blijkt dat mensen op de werkplek blijven plakken. Dat heeft demotivering tot gevolg. Want je doet misschien wel zinvol werk, maar werk doen zonder je talenten te gebruiken zorgt ervoor dat de uitdaging al snel uit het werk verdwijnt.
Ja, maar ik heb het geld nodig. Ik moet toch mijn hypotheek betalen en mijn andere vaste lasten? Dus blijf je maar zitten waar je zit, zonder uitdaging in het werk. Dan wordt werk een sleur met veel gezeur. Dan verwordt werk tot kantoorpolitiek. Dan wordt vrije tijd waar je naar uit ziet. En de rest van de 36 tot 40 uur per week? Die zit je wel uit..
Iedereen heeft talent gekregen. Alleen.. hoe weet je welk talent je hebt? En: hoe kun je het inzetten? Ik vind het opvallend dat mensen die ik coach niet versteld staan als we de uitkomsten van de talententest bespreken. Sterker nog, ze vragen mij of dat wel een talent is, want dat is voor hen gewoon. En denken dat iedereen dat wel heeft. Nee dus. Iedereen heeft weer andere talenten. En het zou zo mooi zijn als die op het werk kunnen worden ingezet.
Zet geen mensen-mens op een administratieve functie. Zet geen administrator op een sociale functie. Toch kom ik het tegen. Omdat mensen in de functie "gerold" zijn. Ze zijn er toevallig terecht gekomen. Via een vakantiebaantje of een tijdelijke job. Na hun studie moesten ze gaan werken, vonden niet direct werk in hun studiegebied en vonden dan maar een ander baantje. En dat verdiende lekker. Dus bleef je er maar werken. Tja, en dan trouw je, krijg je kinderen en is het lastig door te solliciteren, want dan kom je weer in tijdelijke contracten terecht, zonder te weten of je ooit een vaste baan krijgt. Dus blijf je maar zitten in het baantje waar je begon en blijft daar werken.
Het vraagt moed om los te komen van je werk en werk te vinden waar je past. Waar je talenten ten volle worden ingezet. Hier en daar hoor je verhalen van mensen die om deze reden een carriereswitch hebben meegemaakt. Maar het gebeurt helaas maar heel weinig.
Zoek je naar zekerheid, of naar een zinvolle invulling van je leven, ook tijdens de werktijd? Het blijven lastige keuzes. Ik zou zeggen: kijk eens om je heen waar je talenten beter ingezet kunnen worden. Zoek een werkplek die matcht met jouw talenten. Vindt de juiste plek.
dinsdag 11 juli 2017
Talent: vreugde en last
Ontdek je talent. Dan vind je vanzelf je eigen plek in deze samenleving en in je werk. Dat lijkt tegenwoordig wel het nieuwe idee.
Natuurlijk ben ik het daar ook mee eens, anders was ik geen coach geworden om mensen te helpen hun talent te ontdekken.
Maar je talent kan ook tegen je werken. Vreemd? Niet als je er langer over nadenkt. Iemand heeft veel talent om anderen te helpen. Heeft snel inzicht in wat iemand anders nodig heeft. En denkt al vooruit naar wat hij of zij kan doen om die nood te lenigen.
Maar dat talent kan je ook in de weg zitten. Want als je alleen maar bezig bent om anderen te helpen, wie ben je dan zelf nog? En je kunt ook als een last worden ervaren. Als je zonder te vragen steeds maar klaar staat om de ander te helpen, kan dat voor die ander ook vervelend worden.
Een ander voorbeeld. Iemand heeft het "route" talent. Zo iemand heeft zicht op welke route iemand anders of een organisatie moet nemen om de juiste weg in te slaan. Een heel mooi talent in een organisatie die de weg kwijt is of niet meer weet welke kant het op moet. Maar iemand met routetalent op de verkeerde plek, kan al heel snel als eigenwijs worden bestempeld. Deze mensen werken graag alleen en hebben een goed idee over hoe het moet. Maar ja, in een hiërarchische omgeving met een sterke leidinggevende zal zo'n talent niet zo snel naar boven komen en zal de getalenteerde persoon als lastig, eigenwijs, eigenzinnig worden bestempeld.
Talent inzetten moet dus ook gepaard gaan met de juiste plek vinden om dat talent op de goede manier te gebruiken. Daarvoor is ook nodig dat de organisatie oog heeft voor het talent van zijn medewerkers. Dit geldt natuurlijk net zo zeer voor vrijwilligersorganisaties. Voor die organisaties is het overigens lastiger om talent goed in te zetten dat leidinggevend is, zelf de route wil bepalen of pionierend is. Vraag aan dat soort organisaties is om plekken te creëren die ruimte geeft aan mensen met dat soort talent.
Dat betekent ook dat je moet open staan voor verrassingen. Soms zie je namelijk niet aan het uiterlijk af welk talent iemand heeft. Ik heb enkele mensen gecoacht met leidinggevende talenten. De eerste reactie: grote ogen en ongeloof. Ik? Leidinggevend? Nee, joh! Maar toen we er verder over doorpraatten, kwamen er situaties naar boven die inderdaad bevestigden dat zij wel degelijk dit talent bezaten.
Kijk, dan heb je latent wel dergelijk talent in je. Maar dan moet je het wel kunnen ontwikkelen. Dat vraagt bereidheid van de talentvolle persoon. Maar ook dat hij of zij op zoek gaat naar ervaring om het in de praktijk met vallen en opstaan te leren.
Talent. Je hebt het. Het kan een vreugde voor je zijn. Je kunt ervan genieten als je het daadwerkelijk kunt gaan inzetten. Maar als je op de verkeerde plek zit, kan je talent zich tegen je keren. Word je als vervelend en lastig ervaren. Dus: zoek en vind je talent en de plek die daarbij hoort!
donderdag 17 november 2016
Ik? Getalenteerd?
Ik kijk naar afbeeldingen op Google, op zoek naar "getalenteerd". Ik zie paarden, atleten, zangers, dansers.
Als het gaat om getalenteerde mensen, denken we blijkbaar aan dat soort mensen.
Ik ben er heilig van overtuigd dat IEDEREEN getalenteerd is: iedereen heeft talenten. De mensen die ik tot nu toe getest en gecoacht heb, stonden verbaasd over de uitkomsten. Ja, zij waren getalenteerd. De een helemaal sociaal en gericht op mensen. De ander in leiding geven. Weer een ander op gebied van les geven.
Het leuke is dat de meesten niet verbaasd waren over de uitkomsten. Ze werden bevestigd. Hooguit dat ze mij vroegen of dit nu echt een talent was. Want dit was voor hen normaal. Wat je gewoon bent om te doen. En dat is dan misschien ook talent. Wat je van nature doet en gewoon bent te doen. Wat voor jou heel normaal is. "Maar dat kan toch iedereen?" was een vraag van sommigen. Nou nee dus. Wat voor de een normaal is, is voor de ander heel moeilijk. Het normale voor jou is jouw talent.
Jij? Ja: jij bent getalenteerd!
Interesse? Geef je op voor een test en coachingstraject!!!
Als het gaat om getalenteerde mensen, denken we blijkbaar aan dat soort mensen.
Ik ben er heilig van overtuigd dat IEDEREEN getalenteerd is: iedereen heeft talenten. De mensen die ik tot nu toe getest en gecoacht heb, stonden verbaasd over de uitkomsten. Ja, zij waren getalenteerd. De een helemaal sociaal en gericht op mensen. De ander in leiding geven. Weer een ander op gebied van les geven.
Het leuke is dat de meesten niet verbaasd waren over de uitkomsten. Ze werden bevestigd. Hooguit dat ze mij vroegen of dit nu echt een talent was. Want dit was voor hen normaal. Wat je gewoon bent om te doen. En dat is dan misschien ook talent. Wat je van nature doet en gewoon bent te doen. Wat voor jou heel normaal is. "Maar dat kan toch iedereen?" was een vraag van sommigen. Nou nee dus. Wat voor de een normaal is, is voor de ander heel moeilijk. Het normale voor jou is jouw talent.
Jij? Ja: jij bent getalenteerd!
Interesse? Geef je op voor een test en coachingstraject!!!
maandag 23 mei 2016
Halina Reijn: enneagram 4 "Ik gedraag me zoals ik wil"
Afgelopen weekend stond er in de bijlagekrant bij De Gelderlander een interview met Halina Reijn.
Leuk van dergelijke interviews is om dingen te herkennen. Ook vanuit de persoonlijkheidstypering van het Enneagram.
Het artikel lezend zie ik vooral het type 4 naar voren komen. Sterk gericht op de eigen individualiteit. Heel erg bezig zijn met het eigen zijn en anders dan anders zijn.
Met haar documentaire De OK vrouw is ze volop in de belangstelling. Wat maakt dit nu uniek? Het feit dat ze een taboe over ongewenst kinderloosheid naar voren brengt. Dat heeft ze niet gewild. Maar is er zelf mee bezig waarom zij dat nu is. En in plaats van dit voor haar zelf te houden, brengt zij dit in de publiciteit.
Wat wil zij? "Ik stoor me niet aan regels of conventies, ik zeg wat ik denk, gedraag me zoals ik wil. En misschien is dat niet normaal."
Dat is mooi van het type 4. Ze zijn zelfbewust en individualistisch. Hebben de neiging hun anders zijn, hun verschil met anderen, te zien als zowel een gift als een vloek. Een gift, omdat dit hen verwijdert van diegenen die ze zien als op de een of andere manier "gewoon". Ze willen niet zijn zoals de gewone of burgerlijke mens. De 4 is toch heel anders dan zo'n burgerlijk type.
Maar ze ervaren het ook als een vloek, omdat dit hen zo vaak lijkt te verwijderen van de eenvoudiger manieren van geluk waar anderen zo gemakkelijk van lijken te genieten. Zoals dus in het geval van Halina een huisje-vriendje-kindje en daarin puur geluk ervaren. Ook in haar werk geldt dat: "Ook in mijn werk laat ik mij niet hinderen door een burgelijke moraal. In mijn spel ben ik heel extreem en vol overgave."
Veel Enneagramtypen 4 komen niet verder dan zichzelf en zijn daarom vaak niet succesvol. Halina is dat wel. Ze heeft een drive die veel weg heeft van het type 3: de winnaar. Die er alles voor doet om te moeten winnen en daarvoor ook alles weg cijfert. Die combinatie helpt haar volgens mij. De diepte van het type 4 en het willen winnen van het type 3.
Interessant dat ze sommige typeringen voor type 3 absoluut niet ambieert. Zoals het constant bezig zijn met het eigen imago. "Bezig zijn met een geforceerd imago vind ik tijdverspilling. Het is fascinerend dat kwetsbaarheid, eerlijkheid en spontaniteit zoveel agressieve reacties teweeg kunnen brengen."
Wil je er meer van weten? Ik start in september een basistraining Enneagram. Geef je op!
Leuk van dergelijke interviews is om dingen te herkennen. Ook vanuit de persoonlijkheidstypering van het Enneagram.
Het artikel lezend zie ik vooral het type 4 naar voren komen. Sterk gericht op de eigen individualiteit. Heel erg bezig zijn met het eigen zijn en anders dan anders zijn.
Met haar documentaire De OK vrouw is ze volop in de belangstelling. Wat maakt dit nu uniek? Het feit dat ze een taboe over ongewenst kinderloosheid naar voren brengt. Dat heeft ze niet gewild. Maar is er zelf mee bezig waarom zij dat nu is. En in plaats van dit voor haar zelf te houden, brengt zij dit in de publiciteit.
Wat wil zij? "Ik stoor me niet aan regels of conventies, ik zeg wat ik denk, gedraag me zoals ik wil. En misschien is dat niet normaal."
Dat is mooi van het type 4. Ze zijn zelfbewust en individualistisch. Hebben de neiging hun anders zijn, hun verschil met anderen, te zien als zowel een gift als een vloek. Een gift, omdat dit hen verwijdert van diegenen die ze zien als op de een of andere manier "gewoon". Ze willen niet zijn zoals de gewone of burgerlijke mens. De 4 is toch heel anders dan zo'n burgerlijk type.
Maar ze ervaren het ook als een vloek, omdat dit hen zo vaak lijkt te verwijderen van de eenvoudiger manieren van geluk waar anderen zo gemakkelijk van lijken te genieten. Zoals dus in het geval van Halina een huisje-vriendje-kindje en daarin puur geluk ervaren. Ook in haar werk geldt dat: "Ook in mijn werk laat ik mij niet hinderen door een burgelijke moraal. In mijn spel ben ik heel extreem en vol overgave."
Veel Enneagramtypen 4 komen niet verder dan zichzelf en zijn daarom vaak niet succesvol. Halina is dat wel. Ze heeft een drive die veel weg heeft van het type 3: de winnaar. Die er alles voor doet om te moeten winnen en daarvoor ook alles weg cijfert. Die combinatie helpt haar volgens mij. De diepte van het type 4 en het willen winnen van het type 3.
Interessant dat ze sommige typeringen voor type 3 absoluut niet ambieert. Zoals het constant bezig zijn met het eigen imago. "Bezig zijn met een geforceerd imago vind ik tijdverspilling. Het is fascinerend dat kwetsbaarheid, eerlijkheid en spontaniteit zoveel agressieve reacties teweeg kunnen brengen."
Wil je er meer van weten? Ik start in september een basistraining Enneagram. Geef je op!
maandag 2 mei 2016
Flyer Ken je eigen kracht (of zwakte)
Zo, eindelijk eens een flyer van mijn Ennagram coaching. Neem gerust contact op voor een introductie:
Tel. 06-17040029
E-mail: rickjansen.coach@gmail.com
dinsdag 5 april 2016
Coaching: wat heb ik eraan?
Coaching is tegenwoordig hot! Overal kom je coaches tegen die coaching aanbieden op allerlei gebied. Maar: door de bomen zie je het bos niet meer.
Daarom even: terug naar het begin. Waarom coaching? Daarover las ik afgelopen zaterdag een interessant artikel in Nederlands Dagblad. Lees het hier.
Een aantal interessante quotes in het artikel over coaching:
Bram Beute, een coach met een praktijk in Zwartsluis ziet een verband tussen een groeiende vraag naar coaching en het wegvallen van plekken waar mensen echt luisteren. 'Behalve als je ervoor betaalt, blijkbaar.' Maar er is volgens hem nog iets aan de hand. 'Een honger naar verbinding. Mensen beseffen dat ze het alleen niet redden. Bij een coach willen ze leren contacten te leggen, kwetsbaarheid te tonen en in relaties te staan.'
Erik de Haan, hoogleraar Organisatie Ontwikkeling & Coaching aan de Vrije Universiteit, voegt daar een element aan toe. Hij ziet een bredere maatschappelijke ontwikkeling. 'De laatste jaren zijn er fundamentele veranderingen in communicatie, verbinding en verbondenheid, en de aard van werken.' Daar komt bij dat computers en netwerken delen van onze taken overnemen. 'Onze bijdrage aan de maatschappij wordt daardoor emotioneler en zingevender. Coaching helpt om over onze eigen emoties, persoonlijkheid en zingevingsproces te reflecteren, op een hoogstpersoonlijke manier.'
Beute: 'Ik definieer coaching als individuele begeleiding van iemand met een concreet doel of een leervraag, waarbij degene zelf regie houdt over zijn eigen ontwikkelproces. Dat gebeurt door luisteren, spiegelen en erkenning geven. Met als doel dat de coachee gaat zien hoe dingen anders kunnen.'
'De effectiviteit van coaching komt voort uit de coachrelatie. Een belangrijke conclusie uit onderzoek van de VU Amsterdam tussen 2011 en 2013 was dat het ging om de 'klik' tussen coach en coachee.
In een wetenschappelijk artikel van Erik de Haan, dat verschijnt in mei, schrijft hij dat 'helpende gesprekken' en 'begeleiding' effectief zijn. Maar ook dat nieuw onderzoek aantoont dat de zogenoemde klik veel minder belangrijk is dat werd gedacht. Er zijn twee zaken die het succes van een coachtraject sterk beïnvloeden: goede overeenstemming over de taken en over de doelen van coaching.'
'Maar een open houding is ook erg belangrijk in een goed coachingsgesprek', vult Yvonne Burger (deeltijdhoogleraar aan het Center for Executive Coaching van de Vrije Universiteit Amsterdam) aan.'De coachee moet zich begrepen voelen. Als hij een oordeel voelt bij de coach, stelt hij zich niet open, is er geen ruimte, dan moet je als coachee stoppen. Vaak heb je dat na één gesprek al door.'
Coaching begint dus bij een vraag, een probleem of een leervraag die je hebt of waar je mee zit. Je komt daar niet alleen uit. Je hebt iemand nodig die je daarbij helpt. Dat is de coach.
Het verschil met een hulpverlener is dat een coach gericht is op de hulpvrager (in coachingstermen "de coachee"). In hetzelfde artikel zegt Bram Beute daarover: 'In therapie is het de therapeut die de lijn trekt en het proces bepaalt. Bij coaching is de coachee veel meer aan zet.'
Dat is ook wat ik zelf terug hoor. Een coachee van mij vertelde na vijf sessies dat de coaching voor haar meer had betekend dan al die jaren hulpverlening. De reden? Hulpverleners nemen je als cliënt bij de hand en vertellen wat je moet doen. Maar daarmee wordt de oplossing niet van jezelf. Je wordt er geen eigenaar van. Ik stelde alleen vragen, waardoor zij zelf moest nadenken en zelf tot oplossingen kwam, waar ze nog nooit eerder op was gekomen.
Dat hoor ik vaak terug: "ik ben toch niet ziek, heb toch geen psycholoog nodig?" Een coach is dus geen hulpverlener. Hij is iemand die naast je staat. Die met je mee denkt. Die verbinding probeert te leggen en je als mens benaderd. Je bent geen cliënt, een probleemgeval, je bent mens met een probleem. En laten we wel wezen: wie is mens zonder problemen? Daarom kan iedereen een coach nemen en zie je ook dat hoger opgeleiden, managers, directeuren en politici een coach hebben.
Dus: kom over de brug en meld je aan als coachee! Mens, durf je problemen onder ogen te zien en ze zelf op te lossen. Met behulp van een coach!!!
Daarom even: terug naar het begin. Waarom coaching? Daarover las ik afgelopen zaterdag een interessant artikel in Nederlands Dagblad. Lees het hier.
Een aantal interessante quotes in het artikel over coaching:
Bram Beute, een coach met een praktijk in Zwartsluis ziet een verband tussen een groeiende vraag naar coaching en het wegvallen van plekken waar mensen echt luisteren. 'Behalve als je ervoor betaalt, blijkbaar.' Maar er is volgens hem nog iets aan de hand. 'Een honger naar verbinding. Mensen beseffen dat ze het alleen niet redden. Bij een coach willen ze leren contacten te leggen, kwetsbaarheid te tonen en in relaties te staan.'
Erik de Haan, hoogleraar Organisatie Ontwikkeling & Coaching aan de Vrije Universiteit, voegt daar een element aan toe. Hij ziet een bredere maatschappelijke ontwikkeling. 'De laatste jaren zijn er fundamentele veranderingen in communicatie, verbinding en verbondenheid, en de aard van werken.' Daar komt bij dat computers en netwerken delen van onze taken overnemen. 'Onze bijdrage aan de maatschappij wordt daardoor emotioneler en zingevender. Coaching helpt om over onze eigen emoties, persoonlijkheid en zingevingsproces te reflecteren, op een hoogstpersoonlijke manier.'
Beute: 'Ik definieer coaching als individuele begeleiding van iemand met een concreet doel of een leervraag, waarbij degene zelf regie houdt over zijn eigen ontwikkelproces. Dat gebeurt door luisteren, spiegelen en erkenning geven. Met als doel dat de coachee gaat zien hoe dingen anders kunnen.'
'De effectiviteit van coaching komt voort uit de coachrelatie. Een belangrijke conclusie uit onderzoek van de VU Amsterdam tussen 2011 en 2013 was dat het ging om de 'klik' tussen coach en coachee.
In een wetenschappelijk artikel van Erik de Haan, dat verschijnt in mei, schrijft hij dat 'helpende gesprekken' en 'begeleiding' effectief zijn. Maar ook dat nieuw onderzoek aantoont dat de zogenoemde klik veel minder belangrijk is dat werd gedacht. Er zijn twee zaken die het succes van een coachtraject sterk beïnvloeden: goede overeenstemming over de taken en over de doelen van coaching.'
'Maar een open houding is ook erg belangrijk in een goed coachingsgesprek', vult Yvonne Burger (deeltijdhoogleraar aan het Center for Executive Coaching van de Vrije Universiteit Amsterdam) aan.'De coachee moet zich begrepen voelen. Als hij een oordeel voelt bij de coach, stelt hij zich niet open, is er geen ruimte, dan moet je als coachee stoppen. Vaak heb je dat na één gesprek al door.'
Coaching begint dus bij een vraag, een probleem of een leervraag die je hebt of waar je mee zit. Je komt daar niet alleen uit. Je hebt iemand nodig die je daarbij helpt. Dat is de coach.
Het verschil met een hulpverlener is dat een coach gericht is op de hulpvrager (in coachingstermen "de coachee"). In hetzelfde artikel zegt Bram Beute daarover: 'In therapie is het de therapeut die de lijn trekt en het proces bepaalt. Bij coaching is de coachee veel meer aan zet.'
Dat is ook wat ik zelf terug hoor. Een coachee van mij vertelde na vijf sessies dat de coaching voor haar meer had betekend dan al die jaren hulpverlening. De reden? Hulpverleners nemen je als cliënt bij de hand en vertellen wat je moet doen. Maar daarmee wordt de oplossing niet van jezelf. Je wordt er geen eigenaar van. Ik stelde alleen vragen, waardoor zij zelf moest nadenken en zelf tot oplossingen kwam, waar ze nog nooit eerder op was gekomen.
Dat hoor ik vaak terug: "ik ben toch niet ziek, heb toch geen psycholoog nodig?" Een coach is dus geen hulpverlener. Hij is iemand die naast je staat. Die met je mee denkt. Die verbinding probeert te leggen en je als mens benaderd. Je bent geen cliënt, een probleemgeval, je bent mens met een probleem. En laten we wel wezen: wie is mens zonder problemen? Daarom kan iedereen een coach nemen en zie je ook dat hoger opgeleiden, managers, directeuren en politici een coach hebben.
Dus: kom over de brug en meld je aan als coachee! Mens, durf je problemen onder ogen te zien en ze zelf op te lossen. Met behulp van een coach!!!
Abonneren op:
Posts (Atom)


